از دوري رخت جن و ملائك همه مجنون 

            ما را كه بشر خوانند همه حيران تو هستيم 

  پس كي تو ميايي يوسف شده از روي تو مجنون

         نمي آيد مرا باور

و من با اين شبيخونهاي بيشرمانه و شومي كه دارد مرگ

                           بدم مي آيد از زندگي ديگر

      ای واپسین خیال شبح وار سایه رنگ !

  از پشت این حجاب بلورین اشک خویش

با یاد دلفریب تو بدرود می کنم