از پنجره ی بسته به من می نگرد

           زندگی از دم در

                       قصد رفتن دارد

    غلط زدن درسراشیبی تقدیر زمان است

                                               بی شک

   که قلبت چون سنگ

           سخت و زخمی شود از

                         سائیده شدن بر آن همه سنگ بی روح

    لذت تنها بوسه یک لحظه ای زود گذر

                          بر لب برکه تنهایی هاست

               و آشنای امروز

                           و فراموش شده فردا

        پس در آشنایی امروز می نگرم

                 تا در فراموشی فردا یادم کنی

         نمیگم عاشقتم

                میگم دیوونتم

       که اگه یه روز ناراحتت کردم

             بگی بیخیال دیوونست ...

        تو چرا سنگ شدی

               تو چرا این همه دلتنگ شدی

                          باز کن پنجره را

                                 و بهار را

                                        باور کن  

          به یک نگاه تو

                  ضرر کردی محبوبم

                           حاضر بودم

                   تمام دنبا را فدای یک نگاهت کنم

    نه دریا در چهار سنگ حوض

        چنان بی کرانه ای که هر ستایشی

                                        محدودت می کند

      تو را گذشته ام

               جدایی ؟!

       من سال هاست که رفته ام

         پلک هایم را می بندم و دوباره باز می کنم

                         کسی نیست و در نمی زند

                               تو مرده ای

                   اما من فقط پلک زده بودم