بازی قایم باشک ذهن های کابوس وار ست

           جوانی

                  فصل گلدان های خالی

                          و التهاب از امتحان

                                     سخت اعتماد ست

                          میوه ای می چیند

       می گذارد در سبد خویش

                 نامش حک شده

                        اما نا خواناست

        شاید رهگذری باشد

               گذر کرده از آبتنی دیروز ...

       یک جنگجوی پیر

             با برگ زرد سپر ساخت

                 با شاخه ی شکسته گل  شمشیر !

 گل امید تو را میشکند 

 ریشه ی عشق تو را میگیرد

  انقدر دور خودش میپیچد

تا که غافل شود و

        پخش زمینی کندت که زمانی همه ی شوق وجودش

                                            بوده عطر پاک نفس یاس دلت

                                      شاعر : زهرا تامینی

             فکر

  اما دیگر خورشید سرد است

        پتویی می خواهد

                    هیزمی از سر لطف ...

     ابرها طاقت نگه داشتن اشک خود را ندارند

             و آن را تقدیم بستر زمین می کنند

                          من با تو هستم ...

      اشک را هم حتی

           سقط می باید کرد

  گریه در آب چه لذت بخش ست !

    دل گیر ز من

      در پس پنجره باز اتاق

         بود او خورشید و منم غنچه ا ی نشکفته 

            آنقدر بوسه نثارش کردم

                تا لبانش

                        نه

                      تا تمامش

                               خندید